Gelezen dat bericht over die (kleine) windmolens test in Zeeland? Nogal teleurstellend, nietwaar. Natuurlijk zijn er vele 'verklaringen' (slecht windjaar, de energielobby zit erachter), maar dat neemt niet weg dat er in het algemeen meer beloofd wordt dan waargemaakt.
Wij zijn bezig duurzaamheidsprojecten in Overijssel te inventariseren en te beschrijven. Hierbij vragen we ook naar de resultaten. Van de 10 projecten die we tot nu beschreven hebben zijn er al twee die geheel of gedeeltelijk mislukt zijn. In beide gevallen ging het om een warmtepomp. Eenmaal werd de vergunning vernietigd nadat de installatie geplaatst was, en eenmaal werd het rendement absoluut niet gehaald.
Daar wordt ik als particulier niet vrolijk van. En wanneer ik verantwoordelijke was bij een organisatie (bijvoorbeeld een woningcorporatie) zou ik me ook wel twee keer bedenken, voor ik mijn goeie geld in een experiment zou steken. De leveranciers zeggen nooit te twijfelen aan het rendement, maar hoe ver gaat hun 'garantie'?
Toch moeten we blijven experimenteren, want alleen zo kunnen we leren, ook van mislukkingen. Maar wie moet het risico daarbij lopen? Ik ben van mening dat dit risico gedeeld zou moeten worden tussen de leverancier, de opdrachtgever (organisatie of particulier), én de overheid. Zou het geen goed idee zijn om hiervoor een landelijk of provinciaal fonds op te richten?
Onder voorwaarden (goede berekeningen vooraf, betrouwbare leverancier, degelijke evaluatie met meetresultaten,etc.) zou dat fonds kunnen bijdragen als, onverhoopt, het experiment niet, of niet helemaal slaagt. Waarom zou alleen de opdrachtgever dat risico moeten lopen (bijvoorbeeld als de energiekosten hoger zijn dan bij een traditionele installatie). Meestal steekt die zijn nek toch al uit omdat de investeringen pas op (zeer) lange termijn terugverdiend zullen worden.
Welke overheid pakt deze handschoen op?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Bedankt voor je reactie!